Siedemnastoletni Adi wraca do swojej rodzinnej miejscowości w sercu delty Dunaju, by spędzić letnie wakacje z rodzicami. Na co dzień chłopak mieszka i studiuje w sąsiednim mieście Tulcea, do którego można dostać się tylko za pomocą łodzi. Malownicze miejsce, w jakim się wychował, niewielka społeczność, gdzie wszyscy się znają, dają bohaterowi złudne poczucie bezpieczeństwa. Pewnej nocy, wracając z imprezy, Adi zostaje brutalnie zaatakowany. Wszyscy, na czele z rodzicami chłopaka, są w szoku. Szef lokalnej policji rozpoczyna śledztwo, które prowadzi do syna budzącego strach w okolicy Zentova. Pretekstem miałyby być nieuregulowane finansowe rozliczenia między mężczyznami. Wkrótce na jaw wychodzi jednak prawdziwy powód ataku. Budzi on nie mniejszą sensację niż samo pobicie i destabilizuje sytuację nie tylko w rodzinie Adiego, ale i w całej lokalnej społeczności. Niepokojąca atmosfera małej wioski kontrastuje z sielankowym pięknem otaczających ją krajobrazów.
Ceniony rumuński reżyser Emanuel Pârvu przekonuje, że ten film to jego interpretacja kondycji mniejszości, a tematami, które zainteresowały go w pierwszej kolejności, były potrzeba etykietowania, społeczna obojętność oraz brak zrozumienia wobec inności.
Dramat
czas 104 min.
Preferowany wiek widza: 15+
17. LGBT+ Film Festival Poland 2026
Prawdziwa historia Tamary Łempickiej (The True Story of Tamara de Lempicka & The Art of Survival)
Hipnotyzująca podróż przez życie ikony art déco Tamary Łempickiej. Od paryskiego blasku lat 20., przez ucieczkę przed wojną do Stanów Zjednoczonych, po spektakularny renesans na rynku sztuki. To historia kobiety, która z luksusu i zmysłowości uczyniła strategię przetrwania.
Reżyserka Julie Rubio odsłania Łempicką jako biseksualną Żydówkę, uchodźczynię i mistrzynię autokreacji. W cieniu burzliwej historii XX wieku artystka nieustannie wymyślała siebie na nowo - odważnie, bezkompromisowo i na własnych zasadach.
To film o sztuce jako narzędziu oporu, o tożsamości i o sile, która nie zna kompromisów. Zmysłowy, wizualnie olśniewający i głęboko inspirujący portret kobiety, która zawsze była o krok przed swoją epoką.
reżyseria: Julie Rubio, scenariusz: Julie Rubio, Amy Harrison, obsada: Victoria De Lempicka, Marisa De Lempicka, Paula Birnbaum, Cristina de Lempicka, Eden Espinosa, Matt Gould, Carson Kreitzer, Scott Niichel, Anne Paddy, Julie Rubio, Roxana Velasquez, Rowland Weinstein, zdjęcia: Svetlana Cvetko, produkcja: USA 2024, czas: 96 minut, gatunek: film dokumentalny, napisy: polskie
A hypnotic journey through the life of Art Deco icon Tamara Lempicka. From the dazzling Paris of the 1920s, through her escape from war to the United States, to a spectacular renaissance on the art market, this is the story of a woman who turned luxury and sensuality into a strategy for survival.
Director Julie Rubio reveals Lempicka as a bisexual Jewish woman, a refugee and a master of self-creation. In the shadow of the turbulent history of the twentieth century, the artist continually reinvented herself – boldly, uncompromisingly and entirely on her own terms.
This is a film about art as a tool of resistance, about identity, and about a strength that refuses compromise. Sensual, visually dazzling and deeply inspiring, it is a portrait of a woman who was always one step ahead of her time.
directed: Julie Rubio, written: Julie Rubio, Amy Harrison, cast: Victoria De Lempicka, Marisa De Lempicka, Paula Birnbaum, Cristina de Lempicka, Eden Espinosa, Matt Gould, Carson Kreitzer, Scott Niichel, Anne Paddy, Julie Rubio, Roxana Velasquez, Rowland Weinstein, cinematography: Svetlana Cvetko, production: United States 2024, running time: 96 minutes, category: documentary, Polish subtitles
Czy namiętność może mieć smak? Wietnamsko-francuski reżyser Tran Anh Hung („Rykszarz", „Zapach zielonej papai") udowadnia, że zdecydowanie tak! „Bulion i inne namiętności" (nagroda za reżyserię na festiwalu w Cannes) wciąga w świat doskonałej francuskiej kuchni, ale przede wszystkim w zmysłowy sposób pokazuje, że poprzez potrawy, smaki i aromaty można wyrazić najgłębsze uczucia.
Bohaterami osadzonego w drugiej połowie XIX wieku filmu są znakomita kucharka Eugénie (Juliette Binoche) i znany smakosz, gastronom Dodin (Benoît Magimel). Od 20 lat razem gotują, tworzą przepisy i wydają wielkie przyjęcia. Rozmawiają ze sobą głównie za pośrednictwem potraw, przygotowując wspaniałe buliony, sosy, przepiórki, turboty, warzywa z własnego ogrodu czy spektakularne desery. Świat, który wspólnie tworzą, pomaga im przetrwać najtrudniejsze życiowe momenty, a ich relacja przez lata ewoluuje.
Tran Anh Hung, luźno opierając scenariusz na powieści Marcela Rouffa i inspirując się autentyczną postacią Anthelme'a Brillata-Savarina, łączy romans z poetyckim kinem kulinarnym. Udowadnia również, że kino może oddawać niezwykły smak i aromat potraw, tak aby widz mógł rozkoszować się każdym ujęciem. Za oprawę kulinarną „Bulionu i innych namiętności" odpowiada Pierre Gagnaire, słynny francuski szef kuchni. Od czasów „Uczty Babette" nie było w kinach tak smakowitego filmu. Bon appétit!
Zapraszamy na największą ewangeliczną pomyłkę w historii! „Żywot Briana” według Monty Pythona, grupy niepoprawnych komików z Wielkiej Brytanii, to wyjątkowo nieortodoksyjna przypowieść biblijna. Choć film kończy się sceną ukrzyżowania, wyjdziecie z kina, gwiżdżąc absurdalną piosenkę „Always Look on the Bright Side of Life” („Zawsze patrz na jasną stronę życia”).
Kinowy seans „Żywota Briana” po latach to wyjątkowa okazja, by na wielkim ekranie zobaczyć legendarne już spory między Frontem Wyzwolenia Judei a Judejskim Frontem Ludowym (pamiętajcie, to dwie zupełnie różne frakcje!). Odwiedzimy też pałac Poncjusza Piłata, który ma drobną wadę wymowy i być może zechce: „uwolnić Błajana”, jeśli go ładnie o to poprosicie. Warto też zadać sobie fundamentalne pytanie: „Co takiego zrobili dla nas Rzymianie?”.
Bohaterem filmu jest rówieśnik Jezusa, który urodził się tej samej nocy w Betlejem, ale w sąsiedniej stajence. Losy chłopca o imieniu Brian są przewrotną paralelą losów Chrystusa. Także zostaje uznany za Mesjasza i także kończy na krzyżu. Pierwotny tytuł filmu brzmiał „Jezus Chrystus. Żądza chwały”. Postać Briana pojawiła się później, a dzieło miało nosić nazwę „Ewangelia według Świętego Briana” lub „Brian z Nazaretu”.
Choć premiera w 1979 roku wywołała skandal, dziś „Żywot Briana” jest niekwestionowanym klasykiem. To inteligentna satyra, która nie wyśmiewa szczerej wiary, lecz ludzką głupotę, dogmatyzm, fanatyzm i ślepe podążanie za tłumem. Kpi także z hollywoodzkich produkcji o tematyce biblijnej. Warto dodać, że w filmie pojawia się postać samego Jezusa. Jest on przedstawiony tradycyjnie i z szacunkiem, a komizm w scenach z nim nie wynika z jego zachowania, lecz z reakcji tłumu.
Dendelion, Baraban, Léonto i Taraxa to niezwykła rodzina wrażliwych, delikatnych i malutkich – a zarazem pełnych odwagi – dmuchawców, które zostają oddzielone od rośliny matki, gdy Ziemię dotyka katastrofa. Szczęśliwie uratowane z nuklearnej eksplozji, która zniszczyła ich raj, zostają rzucone w kosmos i wyruszają w magiczną, międzyplanetarną przygodę, by znaleźć nowy dom i osiedlić się w nim na stałe. Przemierzając gwiezdne konstelacje w poszukiwaniu nowego miejsca, trafiają na inne planety, poznają nowych przyjaciół, ale też napotykają niebezpieczeństwa ze strony stworzeń większych od siebie
i tajemniczych, nieznanych żywiołów.
Ten wyjątkowo kojący, chwytający za serce i fascynujący film animowany łączy oszałamiającą mikrofotografię natury z unikalną animacją. Pokazuje nam, że natura to coś więcej niż tło naszych działań, że wszystkie małe rzeczy wokół nas są ważne, że najmniejsze źdźbło trawy może wzruszyć do łez, a naszą siłą jest jedność ze wszystkimi stworzeniami i ochrona naszej planety.
„Dmuchawce”, będące laureatem Nagrody FIPRESCI w Cannes i Specjalnego Wyróżnienia Jury w Annecy, wyprodukowane przez twórców „Mikrokosmosu”, z dźwiękiem Nicholasa Beckera (Oscar za „Sound of Metal”), są idealną propozycją dla kinomanów, miłośników natury i grup szkolnych.