kino

30.11. Klub Filmowy „Si, Señor!” – Ennio

Ponad 500 filmów wybrzmiałoby inaczej, gdyby nie on. Ennio Morricone to nie tylko jeden z najbardziej płodnych kompozytorów muzyki filmowej w historii, ale również uwielbiana przez międzynarodową publiczność legenda kina, której twórczość została dwukrotnie nagrodzona Oscarem®. „Ennio” jest żywiołowym portretem geniusza, nakreślonym przez wiernego przyjaciela i znakomitego reżysera. Giuseppe Tornatore zaprasza nas w wyjątkowo osobistą podróż po prywatnym i artystycznym życiu wspaniałego kompozytora. Towarzyszą nam w niej wspominający go artyści i reżyserzy, tacy jak Bernardo Bertolucci, Clint Eastwood, Bruce Springsteen, Quentin Tarantino, John Williams czy Wong Kar Wai, ale przede wszystkim wtóruje nam niezapomniana filmowa muzyka Mistrza. W końcu, historia jego życia to historia kina.

Nie ma takich wydarzeń

Rzeki to bogate źródło życia, a także same stanowią żywe istoty (w świetle prawa takich
krajów, jak Nowa Zelandia czy Indie). Rzeki od zawsze kształtowały Ziemię i rzeźbiły
krajobraz, a także nasze własne potrzeby, kulturę i sny.

Ten spektakularny wizualnie i muzycznie film przedstawia rolę rzek we współczesnym świecie oraz nieustanne próby ujarzmienia tego fascynującego żywiołu przez człowieka. Zapierające dech w piersiach
obrazy z 39 krajów na sześciu kontynentach są autorstwa najlepszych fotografów przyrody
(m.in. Yanna Arthusa-Bertranda). Narratorem jest amerykański aktor Willem Dafoe. Muzyka
w wykonaniu Australijskiej Orkiestry Kameralnej zawiera zarówno utwory klasyczne (Bach,
Vivaldi), jak i z repertuaru Radiohead. Ta filmowa uczta zmusza nas do refleksji nad
znaczeniem rzek dla naszego codziennego życia - bez nich przecież człowiek, zwierzęta i
rośliny szybko by wyginęły. A jednak ludzie doprowadzają do ich zanieczyszczenia i
wysychania. Można powiedzieć, że niegdyś to rzeki były bogami, a teraz są naszymi
poddanymi...

Twórcy filmu Jennifer Peedom i Joseph Nizeti porywają widza w pasjonującą
podróż w czasie i przestrzeni, ukazując rzeki w niespotykanej skali i z niezwykłej
perspektywy.

Bohaterami filmu Philippe’a Garrela jest rodzina lalkarzy. Artystyczny talent przechodzi w niej z pokolenia na pokolenia, bo w działalność niewielkiego teatrzyku zaangażowany jest nie tylko Simon (Aurélien Recoing), ale też jego matka (Francine Bergé) oraz trójka dorosłych dzieci (w tych rolach wystąpiły dzieci reżysera – Louis, Lena i Esther Garrel). Trupę dopełnia mający poważne malarskie aspiracje Pieter (Damien Mongin).

Pieczołowicie przygotowywane lalkowe spektakle dostarczają wielu wrażeń i uciech dzieciom podczas tournée, jakie grupa odbywa po całym kraju. Działalność rodzinnego przedsięwzięcia układa się dobrze aż do momentu, kiedy podczas jednego z przedstawień Simon dostaje udaru. Co więcej, jego matka zaczyna cierpieć na coraz poważniejszą demencję. Wszystko w jednej chwili spada na barki najmłodszych, którzy nie są na to gotowi, a przy tym poważnie się zastanawiają nad opuszczeniem grupy i pójściem własną drogą. Do tego dochodzą miłosne problemy i rozterki przytrafiające się członkom teatralnej trupy.

Cudowna, pełna humoru i wzruszeń  opowieść inspirowana prawdziwą przyjaźnią. Film pełen dobrej energii i muzycznych przebojów,  w reżyserii twórcy komediowego hitu „Goło i wesoło” - Petera Cattaneo.

Amatorski kobiecy zespół wspiera się na co dzień i w trudnych chwilach, zgodnie z myślą, że „piosenka jest dobra na wszystko”.

Na jego czele stoją: zasadnicza i uzależniona od telezakupów Kate (Kristin Scott Thomas) oraz zbuntowana i rozrywkowa Lisa (Sharon Horgan). Obie mają zupełnie różne pomysły na repertuar i rywalizują o sympatię śpiewających koleżanek.

Kate to miłośniczka znanych klasyków, Lisa natomiast czerpie inspiracje z pierwszych miejsc list przebojów. Ich wzajemne uszczypliwości i sprzeczki zdają się nie mieć końca, co niekorzystnie wpływa na atmosferę w zespole.

Jeśli Kate i Lisa nie znajdą wspólnej nuty porozumienia, ich wymarzony występ w Royal Albert Hall stanie pod znakiem zapytania.

„Pojedynek na głosy” to film, któremu trudno się oprzeć, jak piosence, której nie możesz przestać nucić.

Komiczno-ironiczna opowieść o tym jaki jest stan małżeństwa z trzydziestoletnim stażem, o różnicy pokoleniowej w związku, która wciąż wydaje się być tematem tabu oraz o tym czy w ogóle warto brać ślub.

Generic selectors
Exact matches only
Search in title
Search in content
Post Type Selectors