BRITISH FILM FESTIVAL 2025 – „The Arbor”

Czas trwania: 94'

PL
Andrea Dunbar swój pierwszy dramat napisała jako nastolatka. Miała 15 lat, mieszkała w Bradford, w jednej z najtrudniejszych dzielnic miasta, Buttershaw. To właśnie w niej rozgrywa się sztuka Dunbar THE ARBOR, na poły autobiograficzna opowieść o dziewczynie, która zachodzi w ciążę ze swoim dość zresztą przypadkowym chłopakiem. Dwa kolejne teksty dramaturżki przyniosły nieoczekiwany sukces – na podstawie tekstu RITA, SUE AND BOB TOO Alan Clarke zrobił w 1986 roku film, jej dramaty były wystawiane w prestiżowym londyńskim Royal Court Theatre. Andrea nigdy jednak nie opuściła Buttershaw, a jej życie potoczyło się raczej w zgodzie z brutalną logiką jej tekstów, nie teatralnego sukcesu. Zmarła w wieku 29 lat, pozostawiając trójkę dzieci, które wychowywała samotnie.

20 lat po jej śmierci Clio Barnard, artystka wizualna, a dziś jedna z najważniejszych współczesnych reżyserek brytyjskich, powróciła do historii Andrei i zrealizowała własne THE ARBOR – niezwykły projekt fikcjonalno-dokumentalny, który jest jednocześnie adaptacją jej pierwszej sztuki, biografią samej Dunbar, a także jej najstarszej córki, która w pewnym sensie powtórzyła losy matki. Barnard zastosowała niezwykły zabieg: słyszymy wywiady nagrane z rodziną i znajomymi Andrei, ale oglądamy aktorów, którzy synchronizują swoją grę z podłożonym tekstem. W efekcie powstaje wielopiętrowa konstrukcja łącząca fikcję z rzeczywistością, sztukę z życiem, nieżyjącą matkę z jej córkami. Samo miejsce, ulica THE ARBOR, staje się zaś nie tylko tłem, ale też jednym z głównych bohaterów tego wstrząsającego filmu.

ENG
Andrea Dunbar wrote her first play as a teenager. At fifteen, she was living in Buttershaw, one of the most deprived districts of Bradford, the very setting of her debut work, THE ARBOR, a semi-autobiographical tale of a girl who falls pregnant by her rather casual boyfriend. Dunbar’s next two plays brought unexpected acclaim: Alan Clarke adapted her RITA, SUE AND BOB TOO into a 1986 feature, while her plays were staged at London’s prestigious Royal Court Theatre. Yet Andrea herself never left Buttershaw, and her life followed the harsh logic of her writing rather than the promise of theatrical success. She died at the age of twenty-nine, leaving behind three children whom she had raised alone.

Two decades after her death, visual artist – and now one of Britain’s most vital contemporary filmmakers – Clio Barnard returned to Andrea’s story to create her own THE ARBOR: a remarkable hybrid of fiction and documentary that is at once an adaptation of the first play, a portrait of Dunbar herself, and of her eldest daughter, who in some ways relived her mother’s fate. Barnard employed a striking device: we hear the voices of Andrea’s family and friends from recorded interviews, but we see actors lip-synching those words on screen. The result is a layered construction, interweaving fiction with reality, art with life, the absent mother with her daughters. The street itself, THE ARBOR, emerges not merely as a backdrop but as one of the film’s central characters.

Brak wydarzeń

Cykl „Wajda: re-wizje” – Krajobraz po bitwie / Landscape After the Battle (1970)

kino

„WAJDA: re-wizje. Przegląd filmów Andrzeja Wajdy w 100. rocznicę urodzin"

Cykl dziesięciu filmów jednego z najwybitniejszych twórców światowego kina. To nie tylko hołd dla dorobku reżysera, lecz także ponowne spojrzenie na jego dzieła: odczytywane dziś na nowo, w innym kontekście historycznym i społecznym, wciąż poruszają, prowokują i inspirują.

KRAJOBRAZ PO BITWIE

Poetycka refleksja nad traumą ocalałych z obozu, przejmujące studium zniszczonej psychiki i miłości skażonej doświadczeniem śmierci.

„WAJDA: re-visions. A Retrospective of Andrzej Wajda’s Films on the 100th Anniversary of His Birth”

Is an invitation to engage in dialogue with the classics - to rediscover films that helped shape our cinematic language and collective sensibility. The retrospective is addressed both to audiences who grew up with Wajda’s films and to younger viewers, for whom this will be their first opportunity to experience his work on the big screen.

LANDSCAPE AFTER THE BATTLE

A poetic meditation on the trauma of camp survivors, a haunting study of shattered psyches and love irreversibly marked by the experience of death.

scenariusz/written by: Andrzej Brzozowski, Andrzej Wajda wg opowiadania Tadeusza Borowskiego / based on a short story by Tadeusz Borowski
zdjęcia/DOP: Zygmunt Samosiuk
obsada/cast: Daniel Olbrychski, Stanisława Celińska, Tadeusz Janczar
nagrody/awards: Golden Globe na MFF w Mediolanie / Milan IFF

17. LGBT+ Film Festival Poland 2026 – Lesbian Stories (shorts)

kino

17. LGBT+ Film Festival Poland 2026

Lesbian Stories (Shorts) 86’

Black Shawl (Czarna Chusta)

W obozie dla uchodźców Lesia próbuje odnaleźć się po zaginięciu męża podczas wojny. Gdy zaczyna dostawać tajemnicze SMS-y z żądaniami pieniędzy, wsparcie znajduje w dawnej przyjaciółce Marii, ale gdy ich więź zaczyna przeradzać się w coś więcej, córka Lesi patrzy na tę relację z rosnącym niepokojem.

reżyseria i scenariusz: Kamila Boichenko, obsada: Iryna Ostrovska, Oksana Cherkashyna, Yelyzaveta Pavlenko, zdjęcia: Jakub Łobko, Witold Prokopczyk, produkcja: Ukraina 2025, czas: 27 minut, gatunek: film fabularny, napisy: polskie/angielskie

In a refugee camp, Lesia is trying to find her footing after her husband went missing during the war. When she begins receiving mysterious text messages demanding money, she turns to her old friend Maria for support - but as their bond starts to grow into something more, Lesia’s daughter watches the relationship with increasing unease.

directed & written: Kamila Boichenko, cast: Iryna Ostrovska, Oksana Cherkashyna, Yelyzaveta Pavlenko, cinematography: Jakub Łobko, Witold Prokopczyk, production: Ukraine 2025, running time: 27 minutes, category: feature film, English/Polish subtitles

Jantar Pra Seis (Dinner for Six)

Duda zaprasza na kolację wszystkie swoje byłe dziewczyny, bo tym razem naprawdę chce, żeby nowy związek się udał. Gdy drzwi się zamykają, na stole lądują sekrety, napięcia i bardzo niewygodne wspomnienia.

reżyseria i scenariusz: Isabela Lisboa, obsada: Flow Kontouriotis, Isabela Lisboa, Isamara Castilho, Maristela Chelala, Olívia Torres, muzyka: Isabela Lisboa, zdjęcia: Jéssika Montanha, produkcja: Brazylia 2025, czas: 18 minut, gatunek: film fabularny, napisy: polskie/angielskie

Duda invites all her ex‑girlfriends to dinner, because this time she genuinely wants her new relationship to work. Once the door closes, secrets, tensions, and some very uncomfortable memories land squarely on the table.

directed & written: Isabela Lisboa, cast: Flow Kontouriotis, Isabela Lisboa, Isamara Castilho, Maristela Chelala, Olívia Torres, music: Isabela Lisboa, cinematography: Jéssika Montanha, production: Brazil 2025, running time: 18 minutes, category: feature film, English/Polish subtitles

MDB

Lato w Mar del Plata, plotki w spa i dwie dziewczyny zakochujące się po raz pierwszy. Pilar i Camila odkrywają miłość w świecie internetu, fotoblogów i spojrzeń, ukrywanych przed społeczeństwem, które nie akceptuje ich miłości.

reżyseria: Mila Aquilia, scenariusz: Mila Aquilia, Aldana D'Urso, Micaela Ibarguren, obsada: Luz Ten Have, Guadalupe Trejo, Cecilia Dondero, Constanza Barzola, muzyka: Machete Estudio, Peter Suarez, zdjęcia: Mila Aquilia, produkcja: Argentyna 2025, czas: 19 minut, gatunek: film fabularny, napisy: polskie/angielskie

Summer in Mar del Plata, whispers in a spa, and two girls falling in love for the first time. Pilar and Camila discover their feelings in a world of the Internet, photoblogs, and glances concealed from a society that refuses to accept their love.

directed: Mila Aquilia, written: Mila Aquilia, Aldana D'Urso, Micaela Ibarguren, cast: Luz Ten Have, Guadalupe Trejo, Cecilia Dondero, Constanza Barzola, music: Machete Estudio, Peter Suarez, cinematography: Mila Aquilia, production: Argentina 2025, running time: 19 minutes, category: feature film, English/Polish subtitles

Reflejos cotidianos (Everyday Reflections)

Nowe mieszkanie, stara szafka i portal, który prowadzi wprost do nieznanych wersji samej siebie. Eva zagląda w alternatywne odbicia swojej tożsamości, a w każdym z nich dostaje odpowiedź mówiącej coś o jej pragnieniach.

reżyseria i scenariusz: Estibaliz Márquez Tascón, obsada: Michelle Betancour, Mercedes Hernández, Emma Malacara, Issa Santa Ana, Regina Servín, Alberto Amador, Francisco Vallejo, Ethel Pavón, muzyka: Arturo Campos Nieto, zdjęcia: Kenia Carreón, produkcja: Meksyk 2025, czas: 22 minuty, gatunek: film fabularny, napisy: polskie/angielskie

A new flat, an old cabinet, and a portal leading straight to unknown versions of herself. Eva peers into alternative reflections of her identity, and in each one she finds an answer that reveals something about her own desires.

directed & written: Estibaliz Márquez Tascón, cast: Michelle Betancour, Mercedes Hernández, Emma Malacara, Issa Santa Ana, Regina Servín, Alberto Amador, Francisco Vallejo, Ethel Pavón, music: Arturo Campos Nieto, cinematography: Kenia Carreón, production: Mexico 2025, running time: 22 minutes, category: feature film, English/Polish subtitles

Dobra siostra

kino

„Dobra siostra” to poruszająca opowieść o kobiecie, która stanęła przed dylematem, jakiego nie chciałby mieć nikt z nas. Debiutancki film Sarah Miro Fischer koncentruje się na intymnej relacji pomiędzy rodzeństwem, ale również na tym, jak wyidealizowany obraz bliskich osób potrafimy zbudować.

Po burzliwym zakończeniu związku Rose (w tej roli Marie Bloching) postanawia wprowadzić się do swojego starszego brata Samuela (Anton Weil). Ich oparta na bliskości oraz wzajemnym wsparciu relacja wystawiona jednak zostaje na poważną próbę. Bohaterka doznaje szoku, gdy pewnego dnia odbiera list z wezwaniem do złożenia zeznań w bardzo niepokojącej sprawie.

Jej przedmiotem jest oskarżenie o gwałt, jakiego Samuel miał się dopuścić na innej kobiecie. Świat młodej bohaterki w jednej chwili staje na głowie. Trudno jej zaakceptować myśl, że ukochany brat, z którym tak dobrze się rozumie, miałby dopuścić się takiego czynu. Zszokowana dziewczyna musi skonfrontować się z sytuacją oraz obrazem Samuela, jaki budowała w sobie przez te wszystkie lata. Pojawia się pytanie, czy ważniejsza jest kobieca solidarność oraz bycie w zgodzie ze swoimi wartościami, czy może rodzinne więzy, bez względu na okoliczności.

Cykl „Kultowa Klasyka” – Nagi instynkt/Basic Instinct (1992)

kino

Ciało kusi, namiętność zabija: legendarny thriller Paula Verhoevena powraca w nowej, nieocenzurowanej wersji odrestaurowanej 4K.

Detektyw Nick Curran (Michael Douglas) z San Francisco ma kłopotliwą przeszłość, słabość do używek i gwałtowny charakter. Kiedy zaczyna badać zabójstwo muzyka rockowego dokonane szpikulcem do lodu, poznaje główną podejrzaną Catherine Tramell (Sharon Stone): zjawiskową, pewną siebie pisarkę i milionerkę, której powieści w niepokojący sposób przypominają prawdziwe morderstwa. Między parą wywiązuje się dwuznaczna erotyczna gra.

Nagi instynkt był sensacją lat 90.: jednym z najbardziej kasowych i zmysłowych filmów dekady. Ikoniczna kreacja Sharon Stone – lodowatej, przebiegłej i zmysłowej blondynki – wyniosła aktorkę na hollywoodzki szczyt. Kontrowersyjny w momencie premiery film składa hołd Hitchcockowi (na czele z Zawrotem głowy), ale jest dreszczowcem nowego typu: odurzająco atrakcyjnym, brutalnym, pełnym perwersji i mrocznego nastroju kina noir. Duet prowokatorów, czyli najlepiej wówczas opłacany w Hollywood scenarzysta Joe Eszterhas oraz Holender Verhoeven, stworzyli perfekcyjną mieszankę niegrzecznej rozrywki i narracyjnego szoku.

Niemal ćwierć wieku po premierze, Nagi instynkt nęci i ostrzega: zakochasz się we mnie na zabój.