[PL]
Morvern Callar (Samantha Morton), dziewczyna pracująca w supermarkecie w portowym miasteczku gdzieś w Szkocji, budzi się w bożonarodzeniowy poranek i odkrywa, że jej partner popełnił samobójstwo. Wśród rzeczy, które po sobie zostawił, są: spisany na komputerze list pożegnalny („Nie próbuj zrozumieć, to było najlepsze rozwiązanie” – można w nim przeczytać), muzyczna składanka nagrana na kasecie magnetofonowej, starannie zapakowane prezenty świąteczne, pieniądze na pogrzeb oraz… maszynopis swojej nigdy nieopublikowanej powieści. Morvern nikogo nie informuje o tej tragicznej śmierci. Nie pozbywa się ciała chłopaka (przynajmniej nie od razu), ale za to usuwa jego nazwisko z tekstu i zastępuje je własnym. Następnie wysyła materiał do oficyny, która gotowa jest wydać książkę. Mając dostęp do konta bankowego mężczyzny, postanawia skorzystać ze znajdujących się na nim kilkuset funtów. Swą najlepszą przyjaciółkę Lannę (nieparająca się wcześniej aktorstwem Kathleen McDermott), której mówi, że ukochany od niej odszedł, zabiera na wakacje do Hiszpanii. Drugi pełnospektaklowy film Lynne Ramsay, doceniony dwiema nagrodami na festiwalu w Cannes, to oparta na eksperymentalnej powieści Alana Warnera z 1995 roku historia młodej kobiety, która wyrusza w podróż ku nowemu życiu, nie tylko w sensie fizycznym, uchwyconym bezpośrednio w warstwie wizualnej (od wyspiarskich szarości po iberyjski blask), ale i metaforycznym. Tyle wszak dzieje się w głowie Morvern, że – idąc tropem debiutanckiego dzieła Ramsay – wszystko to, co rozgrywa się na ekranie, można by nazwać snem.
[ENG]
Morvern Callar (Samantha Morton), a girl working at a supermarket in a port town somewhere in Scotland, wakes up on Christmas morning to discover that her partner has committed suicide. Among the things he left behind are: a farewell letter written on the computer (’Don’t try to understand, it was the best solution’ – one can read in it), a music mixtape recorded on a cassette tape, carefully wrapped Christmas presents, money for the funeral, and…a manuscript of his unpublished novel.
Morvern does not inform anyone of this tragic death. She does not get rid of her boyfriend’s body (at least not immediately), but instead removes his name from the manuscript and replaces it with her own. She then sends the material to a publishing house willing to release the book.
Having access to her boyfriend’s bank account, she decides to use the few hundred pounds he had there. She takes her best friend Lanna (Kathleen McDermott, not previously involved in acting), whom she tells that her lover has left her, on a holiday to Spain.
The second feature film by Lynne Ramsay, awarded two prizes at the Cannes festival, is based on Alan Warner’s experimental novel from 1995, telling the story of a young woman embarking on a journey towards a new life, not only in a physical sense, directly captured in the visual layer (from the Scottish greys to the Iberian brightness), but also in a metaphorical sense. However, so much is happening in Morvern’s head that – following the path of Ramsay’s debut work – everything that unfolds on the screen could be called a dream.
Seans bezpłatny- wejściówki dostępne w kasie Kina Muza
„WAJDA: re-wizje. Przegląd filmów Andrzeja Wajdy w 100. rocznicę urodzin"
Cykl dziesięciu filmów jednego z najwybitniejszych twórców światowego kina. To nie tylko hołd dla dorobku reżysera, lecz także ponowne spojrzenie na jego dzieła: odczytywane dziś na nowo, w innym kontekście historycznym i społecznym, wciąż poruszają, prowokują i inspirują.
CZŁOWIEK Z MARMURU
Demaskatorska podróż przez archiwa i pamięć stalinowskiej Polski, obraz propagandy niszczącej jednostkę i jeden z najważniejszych filmowych portretów systemowego zniewolenia.
„WAJDA: re-visions. A Retrospective of Andrzej Wajda’s Films on the 100th Anniversary of His Birth”
Is an invitation to engage in dialogue with the classics - to rediscover films that helped shape our cinematic language and collective sensibility. The retrospective is addressed both to audiences who grew up with Wajda’s films and to younger viewers, for whom this will be their first opportunity to experience his work on the big screen.
MAN OF MARBLE
A revelatory journey through archives and memory in Stalinist Poland, exposing propaganda’s power to destroy the individual and standing as one of the most important cinematic portraits of systemic oppression.
scenariusz/written by: Aleksander Ścibor-Rylski
zdjęcia/DOP: Edward Kłosiński
muzyka/music: Andrzej Korzyński
obsada/cast: Krystyna Janda, Jerzy Radziwiłowicz, Tadeusz Łomnicki
nagrody/awards: FIPRESCI Prize na MFF w Cannes / Cannes IFF
„Drugie życie” – zdobywca nagrody publiczności na festiwalu filmowym w Wenecji – to emanujący optymizmem i pogodą ducha portret dojrzałej kobiety, w którą wciela się Carmen Maura („Kobiety na skraju załamania nerwowego”, „Volver”).
María Ángeles od czterdziestu lat mieszka w słonecznym apartamencie w sercu marokańskiego Tangeru. To miejsce, które pamięta jej miłość, codzienne rytuały i całe życie zapisane w ścianach, meblach i drobnych gestach. Gdy zostaje zmuszona do opuszczenia swojego domu, nie potrafi się z tym pogodzić – bo dom to nie tylko adres, lecz część tożsamości. To, co początkowo wydaje się bolesną koniecznością, nieoczekiwanie stanie się jednak nowym początkiem. W życiu Marii Ángeles pojawi się miejsce zarówno na nowe grono przyjaciół, jak i na niespodziewaną miłość.
Nowy film Maryam Touzani („Turkusowa suknia”) to poruszająca i uskrzydlająca opowieść o przywiązaniu do miejsca, o dojrzałym życiu bez rezygnacji z siebie i o kobiecej niezależności, która nie zna wieku. Na ekranie zachwyca Carmen Maura, ikona filmów Almodóvara, tworząc jedną z najbardziej magnetycznych i energetycznych ról ostatnich lat – pełną humoru, uporu i czułości. „Drugie życie” to kino delikatne, słoneczne i bliskie widzowi. Opowieść o tym, że czasem, by ocalić siebie, trzeba zawalczyć o swój dom. I że nigdy nie jest za późno, by zacząć od nowa.
Zapraszamy na największą ewangeliczną pomyłkę w historii! „Żywot Briana” według Monty Pythona, grupy niepoprawnych komików z Wielkiej Brytanii, to wyjątkowo nieortodoksyjna przypowieść biblijna. Choć film kończy się sceną ukrzyżowania, wyjdziecie z kina, gwiżdżąc absurdalną piosenkę „Always Look on the Bright Side of Life” („Zawsze patrz na jasną stronę życia”).
Kinowy seans „Żywota Briana” po latach to wyjątkowa okazja, by na wielkim ekranie zobaczyć legendarne już spory między Frontem Wyzwolenia Judei a Judejskim Frontem Ludowym (pamiętajcie, to dwie zupełnie różne frakcje!). Odwiedzimy też pałac Poncjusza Piłata, który ma drobną wadę wymowy i być może zechce: „uwolnić Błajana”, jeśli go ładnie o to poprosicie. Warto też zadać sobie fundamentalne pytanie: „Co takiego zrobili dla nas Rzymianie?”.
Bohaterem filmu jest rówieśnik Jezusa, który urodził się tej samej nocy w Betlejem, ale w sąsiedniej stajence. Losy chłopca o imieniu Brian są przewrotną paralelą losów Chrystusa. Także zostaje uznany za Mesjasza i także kończy na krzyżu. Pierwotny tytuł filmu brzmiał „Jezus Chrystus. Żądza chwały”. Postać Briana pojawiła się później, a dzieło miało nosić nazwę „Ewangelia według Świętego Briana” lub „Brian z Nazaretu”.
Choć premiera w 1979 roku wywołała skandal, dziś „Żywot Briana” jest niekwestionowanym klasykiem. To inteligentna satyra, która nie wyśmiewa szczerej wiary, lecz ludzką głupotę, dogmatyzm, fanatyzm i ślepe podążanie za tłumem. Kpi także z hollywoodzkich produkcji o tematyce biblijnej. Warto dodać, że w filmie pojawia się postać samego Jezusa. Jest on przedstawiony tradycyjnie i z szacunkiem, a komizm w scenach z nim nie wynika z jego zachowania, lecz z reakcji tłumu.
Szaleni naukowcy i podróżnicy to ulubieni bohaterowie filmów Wernera Herzoga. Tym razem reżyser skupia się na poszukiwaniu olbrzymich słoni-duchów, których daleki krewniak został wystawiony w Muzeum Historii Naturalnej w Waszyngtonie.
Dr Steve Boyes tropi ukrywające się przed człowiekiem stado w Angoli, na niezamieszkałych terenach wielkości Anglii, które tubylcy nazywają końcem świata.
Herzog dokumentuje obsesje, marzenia i pracę wyobraźni swojego bohatera, zadając pytanie, czy nie lepiej, aby te słonie pozostały poza ludzkim zasięgiem i funkcjonowały jako tytułowe duchy?
Czy przywódca plemienia, dający zgodę na poszukiwania, ma rację, mówiąc, że los słoni jest bezpośrednio związany z losem ludzi?